Ik geef les aan de tweede en derde klas van het vwo. De tweede klas is deze week begonnen met de laptops, de derde klassen moeten nog even wachten tot april.
Voorgaande weken verschenen de laptops langzaamaan in mijn tweedeklas. Steeds meer leerlingen hadden er een. Ik liet hen de antwoorden typen op hun laptop, dan was het niet erg als niet iedereen er een had, want wie het niet had, kon de antwoorden nog gewoon in zijn schrift schrijven.
Deze week gingen ze echter officieel van start met de Macbooks. Het was de bedoeling dat de hele klas er inmiddels een zou hebben. Net zoals vorig jaar wil ik niet alleen zelf, maar ook met de klas gaan werken met blogs. Wat zijn dat eigenlijk? Officieel is het een dagboek op internet. Zo ook deze blog van mij, ik hou hier bij wat ik meemaak op stage/werk. Met de leerlingen kun je het natuurlijk (ook) op hele andere manieren gebruiken. Ik ben van plan gebruik te maken van blended learning. Ik geef eerst mondeling uitleg, dan eventueel een aantekening (die zouden ze dan wel mogen typen), daarna kunnen ze met de nieuwe stof oefenen. Dat oefenen gaat dan via hun klassenblog. Ik post opdrachten die ze kunnen maken of ze kunnen de opdrachten uit het boek gebruiken. De antwoorden kunnen zij zelf op hun eigen blog plaatsen. Zowel met de opdrachten als de antwoorden zijn er nu veel meer mogelijkheden. Ik kan filmpjes gebruiken bij de uitleg en bij de opdrachten, zo zou ik bij het onderdeel fictie een filmtrailer op mijn blog kunnen zetten, waarbij zij met beoordelingswoorden moeten vertellen wat ze ervan vinden.
Ook voor het nakijken van de opdrachten zijn er nu zo veel meer mogelijkheden. Als je als docent thuis de posts al doorleest, kun je bij het klassikaal nakijken ingaan op wat ze veel fout hebben gedaan en hier extra aandacht aan besteden. Nu weet je namelijk voor de les en voor het nakijken al of ze het goed snappen of nog niet. Om deze reden kun je ervoor kiezen om extra uitleg te geven.
Een tweede optie: het nakijken niet meer klassikaal doen, maar als leraar kun je reageren op de post van je leerlingen. Daarin kun je specifiek de uitleg geven van de dingen die die leerling blijkbaar nog niet snapt, eventueel kun je hen verwijzen naar een andere opdracht om dit verder te oefenen. Zo kun je meteen differentiëren op niveu. De leerlingen die het wel goed hebben gedaan kunnen dan dus meteen verder met de nieuwe stof. Zo kun je meteen differentiëren op niveau.De laatste optie voor het nakijken is dat de leerlingen elkaars opdrachten nakijken. Als zij een opdracht moeten beoordelen, weten ze waar anderen bij het lezen van hun tekst (bijvoorbeeld) op letten en zo kunnen zij er volgende keer zelf bij het schrijven al op letten. Ook kun je zeggen dat ze bij het nakijken van het werk van een klasgenoot niet alleen aangeven wat fout is, maar ook hoe het dan wel moet, met uitleg. Als de leerlingen het juist kunnen uitleggen, weet je zeker dat ze de stof goed beheersen.
Er zijn vast nog meer mogelijkheden dan dit, maar ik weet nu genoeg om voorlopig mijn lessen mee in te vullen. Ik wil alle opties eens uitproberen, maar ik denk dat optie twee de meeste mogelijkheden biedt. Als je in de les geen of weinig tijd hoeft te besteden aan het nakijken, is er tijd over voor extra uitleg en oefening voor zwakke leerlingen en verrijkingsopdrachten voor de sterke leerlingen.
Het is heel belangrijk om te differentiëren op niveau, dat doe je op deze manier, maar je moet er ook wel mee uitkijken. Als leerlingen dit doorhebben kunnen ze tegen elkaar zeggen:"Yes, ik hoor bij de slimme groep!" of juist niet... Als je het zo zichtbaar maakt wie de sterke en zwakke leerlingen zijn, kan dat het zelfvertrouwen van de leerling schaden. Het kan hen ook motiveren, omdat ze graag bij de goede groep willen horen. Ik heb tot nu toe gemerkt dat er ook leerlingen zijn die het niet erg vinden om tot de groep te behoren die extra uitleg nodig heeft, omdat dit hen wel kan helpen naar een beter cijfer. Dit geldt echter niet voor alle leerlingen. Er zijn dus een hoop dingen om rekening mee te houden.
Een oplossing hiervoor zou kunnen zijn dat je niet over het algemeen, maar per vaardigheid differentieert. Een leerling is niet goed of slecht in Nederlands, maar in lezen of in spelling, terwijl hij een andere taalvaardigheid misschien wel goed beheerst. Als je hierop differentieert kan het zijn dat de leerling de ene keer tot de goede groep behoort en de andere keer niet.
Bovenstaande manieren om gebruik te maken van een blog en manieren om te differentiëren zijn natuurlijk hele goede dingen, die ik graag wil uitproberen, maar ze vergen wel veel extra werk. Nu maar hopen dat dat het waard blijkt te zijn!
Ook voor het nakijken van de opdrachten zijn er nu zo veel meer mogelijkheden. Als je als docent thuis de posts al doorleest, kun je bij het klassikaal nakijken ingaan op wat ze veel fout hebben gedaan en hier extra aandacht aan besteden. Nu weet je namelijk voor de les en voor het nakijken al of ze het goed snappen of nog niet. Om deze reden kun je ervoor kiezen om extra uitleg te geven.
Een tweede optie: het nakijken niet meer klassikaal doen, maar als leraar kun je reageren op de post van je leerlingen. Daarin kun je specifiek de uitleg geven van de dingen die die leerling blijkbaar nog niet snapt, eventueel kun je hen verwijzen naar een andere opdracht om dit verder te oefenen. Zo kun je meteen differentiëren op niveu. De leerlingen die het wel goed hebben gedaan kunnen dan dus meteen verder met de nieuwe stof. Zo kun je meteen differentiëren op niveau.De laatste optie voor het nakijken is dat de leerlingen elkaars opdrachten nakijken. Als zij een opdracht moeten beoordelen, weten ze waar anderen bij het lezen van hun tekst (bijvoorbeeld) op letten en zo kunnen zij er volgende keer zelf bij het schrijven al op letten. Ook kun je zeggen dat ze bij het nakijken van het werk van een klasgenoot niet alleen aangeven wat fout is, maar ook hoe het dan wel moet, met uitleg. Als de leerlingen het juist kunnen uitleggen, weet je zeker dat ze de stof goed beheersen.
Er zijn vast nog meer mogelijkheden dan dit, maar ik weet nu genoeg om voorlopig mijn lessen mee in te vullen. Ik wil alle opties eens uitproberen, maar ik denk dat optie twee de meeste mogelijkheden biedt. Als je in de les geen of weinig tijd hoeft te besteden aan het nakijken, is er tijd over voor extra uitleg en oefening voor zwakke leerlingen en verrijkingsopdrachten voor de sterke leerlingen.
Het is heel belangrijk om te differentiëren op niveau, dat doe je op deze manier, maar je moet er ook wel mee uitkijken. Als leerlingen dit doorhebben kunnen ze tegen elkaar zeggen:"Yes, ik hoor bij de slimme groep!" of juist niet... Als je het zo zichtbaar maakt wie de sterke en zwakke leerlingen zijn, kan dat het zelfvertrouwen van de leerling schaden. Het kan hen ook motiveren, omdat ze graag bij de goede groep willen horen. Ik heb tot nu toe gemerkt dat er ook leerlingen zijn die het niet erg vinden om tot de groep te behoren die extra uitleg nodig heeft, omdat dit hen wel kan helpen naar een beter cijfer. Dit geldt echter niet voor alle leerlingen. Er zijn dus een hoop dingen om rekening mee te houden.
Een oplossing hiervoor zou kunnen zijn dat je niet over het algemeen, maar per vaardigheid differentieert. Een leerling is niet goed of slecht in Nederlands, maar in lezen of in spelling, terwijl hij een andere taalvaardigheid misschien wel goed beheerst. Als je hierop differentieert kan het zijn dat de leerling de ene keer tot de goede groep behoort en de andere keer niet.
Bovenstaande manieren om gebruik te maken van een blog en manieren om te differentiëren zijn natuurlijk hele goede dingen, die ik graag wil uitproberen, maar ze vergen wel veel extra werk. Nu maar hopen dat dat het waard blijkt te zijn!
No comments:
Post a Comment