Mijn derde klassen werkten tot nu toe officieel nog niet met de laptop, maar velen van hen hadden er al wel een. Ik probeerde daar dus op in te spelen door al een paar digitale opdrachten te hebben: Socrativequizzen. Vorige week had ik twee quizzen voor in één les. De leerlingen mochten zelf kiezen welke ze eerst deden, als ze maar allebei gemaakt werden. Ik hoorde van hen dat ze er steeds halverwege de quiz uitgegooid werden. Pas tegen het einde van de les snapte ik waarom: het programma kon er maar een tegelijk laten maken. In de lessen erna ging het wel goed. Ik wist nu dat ik er maar een tegelijk kon geven, dus zei ik dat de leerlingen er tien minuten de tijd voor hadden en dat ik daarna de tweede quiz zou starten. Uiteraard wisten ze ook wat ze konden doen als ze klaar waren met de quiz, want niet iedereen had hier zo lang voor nodig.
Ook hierbij vinden de leerlingen het leuk om andere namen in te typen. Ik heb hun uitgelegd waarom ze hun eigen naam moeten gebruiken: zodat ik weet van wie de antwoorden zijn en ik hen kan helpen als ze het nog niet lijken te begrijpen. Toch zijn er leerlingen die het leuk blijven vinden om iets grappigs in te vullen. Moet ik hier een consequentie aan hangen, zoals helemaal geen Socrative meer gebruiken in die klas? Dat zou zonde zijn, want Socrative geeft mij een duidelijk overzicht van de antwoorden van de leerlingen. Zo kan ik zien wie er veel fouten maakt en op wie ik moet letten; komt dat inderdaad omdat die leerling de stof nog niet beheerst? Bij de 'ouderwetse' lessen kon ik dit alleen ontdekken als de leerling het niet weet als hij of zij een beurt krijgt of als de leerling er zelf naar vraagt. Bij sommige leerlingen ontdek je dit dus pas als ze een onvoldoende halen, als het te laat is. Moet ik dat opgeven voor die paar leerlingen die Socrative niet serieus nemen?
Behalve namen als Henkie en Edje (of nog veel gekkere die niet eens echt namen zijn en ik niet zal herhalen) leken de meesten de quiz wel serieus te nemen. Maar als je je best doet op de quiz, wil je dan ook geen hulp of uitleg als je best doen niet genoeg is, als je het niet begrijpt?
Tot nu toe heb ik alleen nog de normale quizzen gebruikt. Ik ben benieuwd of het hen meer motiveert als het een ander soort quiz is die ze leuker vinden, zoals de space race. Dit kan ik nog eens uitproberen.
Wat doen jullie leerlingen met Socrative en hoe ga je daarmee om?
Sunday, March 15, 2015
Struikelblokken bij het bloggen met leerlingen
De afgelopen weken heb ik steeds met blogs gewerkt en daarbij ben ik ook al verschillende struikelblokken tegengekomen. Dat zijn de volgende:
- Uitval van het wifinetwerk
- Leerlingen die het niet serieus nemen en hun naam of plaatje veranderen in iets geks, onzinposts plaatsen of het wachtwoord van anderen veranderen.
- Ik heb minder zicht op waar ze mee bezig zijn.
- Leerlingen worden makkelijker afgeleid nu ze een laptop hebben.
- Het blijkt voor mezelf meer werk te zijn dan gedacht...
Als het wifinetwerk op school het niet doet, is dat niet zo erg voor mijn blogles. Als de leerlingen een stukje moeten schrijven dat ze daarna moeten plaatsen, kunnen ze dat in Pages typen en thuis kopiëren, plakken en posten. Als je hen echter opdrachten wil laten oefenen of iets wil laten opzoeken is het een ander verhaal. Als het docentennetwerk nog wel werkt, kan ik de vragen of het artikel projecteren zodat ze toch de opdracht kunnen maken. Dit lukt niet bij elke les. Gelukkig kunnen bijna alle docenten wel improviseren - dan moeten we laten vallen wat we van plan waren en hen een andere opdracht geven, waarbij ze geen internet nodig hebben, maar bijvoorbeeld alleen Pages of Word.
Het eerste probleem kan makkelijk opgelost worden; als beheerder van de klassenblog kan ik namelijk instellen dat zij niet zelf hun naam, plaatje en wachtwoord kunnen aanpassen. Tot nu toe konden ze dat wel, daarom heb ik hun gezegd dat het account verwijderd zou worden als ze weer een gekke naam zouden gebruiken. Aan de onzinposts - daarmee bedoel ik berichten die niets te maken hebben met wat ze in de les zouden moeten doen, opdrachten die ze niet serieus gemaakt hebben of reacties op de berichten van anderen - heb ik tot nog toe niet veel gedaan. Ik heb ze alleen zelf verwijderd of erop gereageerd dat ze de opdracht alsnog goed moeten doen. Zou het een goede reactie zijn als ik het account van zo'n leerling verwijder? Het geeft wel een goede boodschap aan de klas en zorgt er misschien voor dat de rest het bloggen daarna serieuzer neemt. Het zorgt er echter ook voor dat die ene leerling niet meer mee kan doen met de digitale lessen...
Minder zicht op wat ze doen lijkt een beetje tegenstrijdig, want ik kan altijd bekijken wie welke opdrachten al heeft geplaatst. Tijdens de les krijg ik echter nog veel vragen die betrekking hebben op de werking van de blog of eventuele onduidelijkheden over de opdrachten die ze moeten doen. Daardoor heb ik tijdens de les geen tijd om te kijken wat ze geplaatst hebben en zie ik pas thuis dat sommige leerlingen nog niets hebben geplaatst en dus niets hebben gedaan in de les... Ik heb tegen de klas gezegd dat de laptop voortaan in hun tas blijft, ze mogen hem pas pakken als ik klaar ben met de uitleg en instructie. Dit moet ervoor zorgen dat ze minder afgeleid zijn tijdens de instructie, ze goed luisteren (want ze willen snel op de macbook werken), meer kinderen de instructie meekrijgen en ik dus minder vragen krijg over de opdrachten. Zo heb ik meer tijd voor uitleg aan leerlingen die het moeilijk vinden en het motiveren van leerlingen die niet gelijk of helemaal niet aan de slag gaan. Wel maak ik nu steeds voor de les een schema waarin de leerlingen kunnen zien welke opdrachten ze nog moeten maken, het heeft ook een kolom met leerlingen die wel alles al gedaan hebben. Zo bied ik de leerlingen overzicht, motiveer ik hen (want ze willen verplaatsen naar de laatste kolom) en geef ik meteen een compliment aan de leerlingen die daar al staan.
Nu leerlingen een laptop hebben, worden ze nog sneller afgeleid. Je zou zeggen dat er niet zo heel veel is veranderd: voordat we digitaal lesgaven, tekenden ze in hun schriften en nu doen ze dat op hun laptop. Wat er wel anders is, is het feit dat ze nu veel meer mogelijkheden hebben om afleiding te zoeken. Nu hebben ze niet alleen papier om te tekenen of berichtjes op te schrijven en door te geven, maar een laptop met camera, internet, muziek en waarschijnlijk ook spelletjes. Ik weet niet goed hoe streng ik daarop moet reageren. Net als anders, want eerst deden ze het ook al, of strenger, omdat ze nu meer kunnen doen? Op het moment heb ik ervoor gekozen om de leerlingen eruit te sturen, wanneer ik zie dat ze met iets anders bezig zijn dan de opdracht die ik hen heb gegeven. Natuurlijk zijn er veel mogelijkheden om dingen te doen die in hun ogen leuker zijn, maar ik geef hen ook genoeg te doen voor mijn vak. Omdat ik al mijn best doe om te zorgen dat de laptop meer toegevoegde waarde heeft dan alleen typen in plaats van schrijven, vind ik dat zij die mogelijkheid niet mogen misbruiken. Ik geef hen schrijfopdrachten waarin ze hun mening mogen geven over het gebruik van MacBooks en blogs, waarin ze zelf ideeën kunnen geven voor het gebruik in de les. Voor zakelijk lezen zet ik er vragen op bij een artikel op internet en voor grammatica wilde ik hun eigen zinnen gaan gebruiken.
Dat laatste is een voorbeeld van iets waaraan de leraar zelf meer werk heeft. Ik was dus van plan dat de leerlingen de zinnen van de schrijfopdrachten van hun klasgenoten gingen ontleden. Bij het lezen van de teksten bleek echter dat niet elke zin daar geschikt voor is. Dat betekent dat ik bij elke tekst de zinnen eruit moet halen die de leerlingen wel kunnen ontleden, voordat ik hun die opdracht kan geven... Ook leek het me een goed idee als ze af en toe elkaars opdrachten zouden nakijken. Als ik dat echter ook niet nalees en er feedback op geef, leren ze er niets van, want wie weet hebben ze het niet goed gedaan.
De komende week gaan ook mijn derdeklassers beginnen aan de digitale lessen. Ik was van plan hen ook aan een blog te laten werken. Ik ben blij dat ik nu al weet waar ik op moet letten, dat ik op een aantal problemen al voorbereid ben en weet hoe ik kan reageren. De opdrachten en werkwijze zal ik voor mezelf nog wel wat concreter moeten maken, zodat ik de leerlingen het beste kan begeleiden bij hun leerproces, maar ik er zelf niet veel meer werk aan heb dan voorheen. Mocht ik nieuwe obstakels tegenkomen, dan bedenk ik een nieuwe werkwijze en kijk ik hoe dat gaat - ook ikzelf kan altijd blijven leren! ;)
- Uitval van het wifinetwerk
- Leerlingen die het niet serieus nemen en hun naam of plaatje veranderen in iets geks, onzinposts plaatsen of het wachtwoord van anderen veranderen.
- Ik heb minder zicht op waar ze mee bezig zijn.
- Leerlingen worden makkelijker afgeleid nu ze een laptop hebben.
- Het blijkt voor mezelf meer werk te zijn dan gedacht...
Als het wifinetwerk op school het niet doet, is dat niet zo erg voor mijn blogles. Als de leerlingen een stukje moeten schrijven dat ze daarna moeten plaatsen, kunnen ze dat in Pages typen en thuis kopiëren, plakken en posten. Als je hen echter opdrachten wil laten oefenen of iets wil laten opzoeken is het een ander verhaal. Als het docentennetwerk nog wel werkt, kan ik de vragen of het artikel projecteren zodat ze toch de opdracht kunnen maken. Dit lukt niet bij elke les. Gelukkig kunnen bijna alle docenten wel improviseren - dan moeten we laten vallen wat we van plan waren en hen een andere opdracht geven, waarbij ze geen internet nodig hebben, maar bijvoorbeeld alleen Pages of Word.
Het eerste probleem kan makkelijk opgelost worden; als beheerder van de klassenblog kan ik namelijk instellen dat zij niet zelf hun naam, plaatje en wachtwoord kunnen aanpassen. Tot nu toe konden ze dat wel, daarom heb ik hun gezegd dat het account verwijderd zou worden als ze weer een gekke naam zouden gebruiken. Aan de onzinposts - daarmee bedoel ik berichten die niets te maken hebben met wat ze in de les zouden moeten doen, opdrachten die ze niet serieus gemaakt hebben of reacties op de berichten van anderen - heb ik tot nog toe niet veel gedaan. Ik heb ze alleen zelf verwijderd of erop gereageerd dat ze de opdracht alsnog goed moeten doen. Zou het een goede reactie zijn als ik het account van zo'n leerling verwijder? Het geeft wel een goede boodschap aan de klas en zorgt er misschien voor dat de rest het bloggen daarna serieuzer neemt. Het zorgt er echter ook voor dat die ene leerling niet meer mee kan doen met de digitale lessen...
Minder zicht op wat ze doen lijkt een beetje tegenstrijdig, want ik kan altijd bekijken wie welke opdrachten al heeft geplaatst. Tijdens de les krijg ik echter nog veel vragen die betrekking hebben op de werking van de blog of eventuele onduidelijkheden over de opdrachten die ze moeten doen. Daardoor heb ik tijdens de les geen tijd om te kijken wat ze geplaatst hebben en zie ik pas thuis dat sommige leerlingen nog niets hebben geplaatst en dus niets hebben gedaan in de les... Ik heb tegen de klas gezegd dat de laptop voortaan in hun tas blijft, ze mogen hem pas pakken als ik klaar ben met de uitleg en instructie. Dit moet ervoor zorgen dat ze minder afgeleid zijn tijdens de instructie, ze goed luisteren (want ze willen snel op de macbook werken), meer kinderen de instructie meekrijgen en ik dus minder vragen krijg over de opdrachten. Zo heb ik meer tijd voor uitleg aan leerlingen die het moeilijk vinden en het motiveren van leerlingen die niet gelijk of helemaal niet aan de slag gaan. Wel maak ik nu steeds voor de les een schema waarin de leerlingen kunnen zien welke opdrachten ze nog moeten maken, het heeft ook een kolom met leerlingen die wel alles al gedaan hebben. Zo bied ik de leerlingen overzicht, motiveer ik hen (want ze willen verplaatsen naar de laatste kolom) en geef ik meteen een compliment aan de leerlingen die daar al staan.
Nu leerlingen een laptop hebben, worden ze nog sneller afgeleid. Je zou zeggen dat er niet zo heel veel is veranderd: voordat we digitaal lesgaven, tekenden ze in hun schriften en nu doen ze dat op hun laptop. Wat er wel anders is, is het feit dat ze nu veel meer mogelijkheden hebben om afleiding te zoeken. Nu hebben ze niet alleen papier om te tekenen of berichtjes op te schrijven en door te geven, maar een laptop met camera, internet, muziek en waarschijnlijk ook spelletjes. Ik weet niet goed hoe streng ik daarop moet reageren. Net als anders, want eerst deden ze het ook al, of strenger, omdat ze nu meer kunnen doen? Op het moment heb ik ervoor gekozen om de leerlingen eruit te sturen, wanneer ik zie dat ze met iets anders bezig zijn dan de opdracht die ik hen heb gegeven. Natuurlijk zijn er veel mogelijkheden om dingen te doen die in hun ogen leuker zijn, maar ik geef hen ook genoeg te doen voor mijn vak. Omdat ik al mijn best doe om te zorgen dat de laptop meer toegevoegde waarde heeft dan alleen typen in plaats van schrijven, vind ik dat zij die mogelijkheid niet mogen misbruiken. Ik geef hen schrijfopdrachten waarin ze hun mening mogen geven over het gebruik van MacBooks en blogs, waarin ze zelf ideeën kunnen geven voor het gebruik in de les. Voor zakelijk lezen zet ik er vragen op bij een artikel op internet en voor grammatica wilde ik hun eigen zinnen gaan gebruiken.
Dat laatste is een voorbeeld van iets waaraan de leraar zelf meer werk heeft. Ik was dus van plan dat de leerlingen de zinnen van de schrijfopdrachten van hun klasgenoten gingen ontleden. Bij het lezen van de teksten bleek echter dat niet elke zin daar geschikt voor is. Dat betekent dat ik bij elke tekst de zinnen eruit moet halen die de leerlingen wel kunnen ontleden, voordat ik hun die opdracht kan geven... Ook leek het me een goed idee als ze af en toe elkaars opdrachten zouden nakijken. Als ik dat echter ook niet nalees en er feedback op geef, leren ze er niets van, want wie weet hebben ze het niet goed gedaan.
De komende week gaan ook mijn derdeklassers beginnen aan de digitale lessen. Ik was van plan hen ook aan een blog te laten werken. Ik ben blij dat ik nu al weet waar ik op moet letten, dat ik op een aantal problemen al voorbereid ben en weet hoe ik kan reageren. De opdrachten en werkwijze zal ik voor mezelf nog wel wat concreter moeten maken, zodat ik de leerlingen het beste kan begeleiden bij hun leerproces, maar ik er zelf niet veel meer werk aan heb dan voorheen. Mocht ik nieuwe obstakels tegenkomen, dan bedenk ik een nieuwe werkwijze en kijk ik hoe dat gaat - ook ikzelf kan altijd blijven leren! ;)
Thursday, February 19, 2015
De eerste blogles...
In het vorige bericht heb ik onderbouwd waarom ik met mijn leerlingen werk aan een blog. Nu ga ik vertellen hoe me dat afging in de praktijk. Mijn eerste les waarin de tweede klas met de MacBooks werkt, zit erop. Hoe reageerden zij op het werken met een blog?
Ik begon met vertellen dat we met een blog gaan werken en wat dat is. De uitleg over wat een blog is heb ik minimaal gehouden. Dit omdat ze in hun eerste posts op hun eigen blogs moeten gaan vertellen wat een blog is, wat voor soort blogs er zijn en wat je er volgens hen mee kan. Ik wil dat ze daarin hun mening geven over het werken met MacBooks en met blogs. Zelf heb ik dus al ideeën voor hoe ik de blog ga gebruiken in de les, maar door de leerlingen te laten vertellen wat volgens hen mogelijkheden zijn voor in de les, krijg ik misschien wel tips van hen.
Ik zei dat ik wel wist dat ze al tieners waren en geen kinderen meer, maar ik heb toch gekozen voor de website 'kidblog'. Klik hier om naar de blog van mijn klas te gaan. Als je jouw leerlingen ook hun werk op een blog wilt laten plaatsen, dan is deze website heel erg aan te raden! Dit is de enige website, voor zover ik tot nu toe heb ontdekt, die de blogs van al je leerlingen bij elkaar verzamelt op een blog van de klas. Als leraar kun je voor je leerlingen accounts maken, verwijderen en beheren. Als een leerling bijvoorbeeld een reactie plaatst die niet aardig is of zijn naam verandert in iets geks, kun jij dit verwijderen of terugveranderen.
Dat zij onaardig reageerden of een plaatje kozen van uglypeople.com heeft me wel aan het denken gezet. De leerlingen denken er blijkbaar nog niet genoeg over na wat voor effect dat kan hebben op iemand, dat iedereen het kan lezen en dat het best verkeerd opgevat kan worden, ook al bedoelen ze het niet slecht. Misschien moet ik daaraan ook eens aandacht besteden in de les of informeren of iemand anders dit al met hen bespreekt. In dit geval horen sociale vaardigheden ook bij ICT- of mediavaardig zijn.
In mijn les was het de bedoeling dat ik hen liet zien hoe ze moesten inloggen of hoe ze een bericht moesten plaatsen en dat ze op hun eigen laptop meteen mee konden doen. Het inloggen was echter al snel gelukt en ze hadden natuurlijk veel meer aandacht voor het veranderen van hun naam, plaatje of achtergrond. Dat mocht best van mij, maar ze moesten de echte opdracht natuurlijk ook maken en dat moest ik eerst aan iedereen tegelijk uitleggen. Uiteindelijk liet ik hen de laptops dicht doen. Ik liet zien wat ze moesten doen en hoe dat moet. Nu konden ze niet tegelijk meedoen met wat ik laat zien, maar dat geeft niet, ze konden het best even onthouden. Daarna zette ik hen dan toch aan het werk. Ik zei dat ze zelf mochten kiezen of ze hun profiel gingen veranderen of vast aan de slag gingen met de opdracht - wie dat nu niet deed, had thuis gewoon meer te doen.
Vandaag zou ik de gekke namen en berichten door de vingers zien omdat het nog nieuw is, maar ik heb wel gezegd dat het account verwijderd wordt, van degene die dit niet terug verandert. Ik hoop natuurlijk van harte dat de hele klas met de blog kan blijven werken, maar dat moet natuurlijk wel serieus genomen worden.
Tijdens de les vond ik het erg vervelend dat het zoveel tijd kostte voordat ze aan het werk gingen, maar achteraf vind ik het best logisch dat ze als eerste gingen rondkijken wat de mogelijkheden op de blog waren. Hier had ik van tevoren aan moeten denken, dan kon ik er rekening mee houden. Ik had bijvoorbeeld tijd kunnen geven hiervoor, zodat ze daarna wel weer aandacht hadden voor de opdracht. Een andere mogelijkheid was meteen de laptops dicht laten doen, terwijl ik vertel wat de bedoeling is. Nu deed ik dat pas toen ik ontdekte dat te veel leerlingen afgeleid waren.
Als ik het over een paar maanden met mijn derde klassen ook ga doen, kan ik tijd inplannen voor het 'ontdekken' van de blog en/of meteen zeggen dat ze tijdens uitleg en instructie dicht moeten zijn. Eens zien wat het beste werkt ;)
Waarom werken met blogs?
Vorig jaar schreef ik deze blog vooral voor het schoolvak 'ICT bij nederlands' dat onderdeel van mijn opleiding is. Dit jaar geef ik les op het Insula College Halmaheiraplein in Dordrecht. Deze school wordt vanaf dit jaar een laptopschool! Omdat ik nu dus voortaan ICT heel vaak in de praktijk zal gebruiken, leek het me leuk om deze blog weer op te pakken en mijn ervaringen met jullie te delen.
Ik geef les aan de tweede en derde klas van het vwo. De tweede klas is deze week begonnen met de laptops, de derde klassen moeten nog even wachten tot april.
Voorgaande weken verschenen de laptops langzaamaan in mijn tweedeklas. Steeds meer leerlingen hadden er een. Ik liet hen de antwoorden typen op hun laptop, dan was het niet erg als niet iedereen er een had, want wie het niet had, kon de antwoorden nog gewoon in zijn schrift schrijven.
Deze week gingen ze echter officieel van start met de Macbooks. Het was de bedoeling dat de hele klas er inmiddels een zou hebben. Net zoals vorig jaar wil ik niet alleen zelf, maar ook met de klas gaan werken met blogs. Wat zijn dat eigenlijk? Officieel is het een dagboek op internet. Zo ook deze blog van mij, ik hou hier bij wat ik meemaak op stage/werk. Met de leerlingen kun je het natuurlijk (ook) op hele andere manieren gebruiken. Ik ben van plan gebruik te maken van blended learning. Ik geef eerst mondeling uitleg, dan eventueel een aantekening (die zouden ze dan wel mogen typen), daarna kunnen ze met de nieuwe stof oefenen. Dat oefenen gaat dan via hun klassenblog. Ik post opdrachten die ze kunnen maken of ze kunnen de opdrachten uit het boek gebruiken. De antwoorden kunnen zij zelf op hun eigen blog plaatsen. Zowel met de opdrachten als de antwoorden zijn er nu veel meer mogelijkheden. Ik kan filmpjes gebruiken bij de uitleg en bij de opdrachten, zo zou ik bij het onderdeel fictie een filmtrailer op mijn blog kunnen zetten, waarbij zij met beoordelingswoorden moeten vertellen wat ze ervan vinden.
Ook voor het nakijken van de opdrachten zijn er nu zo veel meer mogelijkheden. Als je als docent thuis de posts al doorleest, kun je bij het klassikaal nakijken ingaan op wat ze veel fout hebben gedaan en hier extra aandacht aan besteden. Nu weet je namelijk voor de les en voor het nakijken al of ze het goed snappen of nog niet. Om deze reden kun je ervoor kiezen om extra uitleg te geven.
Een tweede optie: het nakijken niet meer klassikaal doen, maar als leraar kun je reageren op de post van je leerlingen. Daarin kun je specifiek de uitleg geven van de dingen die die leerling blijkbaar nog niet snapt, eventueel kun je hen verwijzen naar een andere opdracht om dit verder te oefenen. Zo kun je meteen differentiëren op niveu. De leerlingen die het wel goed hebben gedaan kunnen dan dus meteen verder met de nieuwe stof. Zo kun je meteen differentiëren op niveau.De laatste optie voor het nakijken is dat de leerlingen elkaars opdrachten nakijken. Als zij een opdracht moeten beoordelen, weten ze waar anderen bij het lezen van hun tekst (bijvoorbeeld) op letten en zo kunnen zij er volgende keer zelf bij het schrijven al op letten. Ook kun je zeggen dat ze bij het nakijken van het werk van een klasgenoot niet alleen aangeven wat fout is, maar ook hoe het dan wel moet, met uitleg. Als de leerlingen het juist kunnen uitleggen, weet je zeker dat ze de stof goed beheersen.
Er zijn vast nog meer mogelijkheden dan dit, maar ik weet nu genoeg om voorlopig mijn lessen mee in te vullen. Ik wil alle opties eens uitproberen, maar ik denk dat optie twee de meeste mogelijkheden biedt. Als je in de les geen of weinig tijd hoeft te besteden aan het nakijken, is er tijd over voor extra uitleg en oefening voor zwakke leerlingen en verrijkingsopdrachten voor de sterke leerlingen.
Het is heel belangrijk om te differentiëren op niveau, dat doe je op deze manier, maar je moet er ook wel mee uitkijken. Als leerlingen dit doorhebben kunnen ze tegen elkaar zeggen:"Yes, ik hoor bij de slimme groep!" of juist niet... Als je het zo zichtbaar maakt wie de sterke en zwakke leerlingen zijn, kan dat het zelfvertrouwen van de leerling schaden. Het kan hen ook motiveren, omdat ze graag bij de goede groep willen horen. Ik heb tot nu toe gemerkt dat er ook leerlingen zijn die het niet erg vinden om tot de groep te behoren die extra uitleg nodig heeft, omdat dit hen wel kan helpen naar een beter cijfer. Dit geldt echter niet voor alle leerlingen. Er zijn dus een hoop dingen om rekening mee te houden.
Een oplossing hiervoor zou kunnen zijn dat je niet over het algemeen, maar per vaardigheid differentieert. Een leerling is niet goed of slecht in Nederlands, maar in lezen of in spelling, terwijl hij een andere taalvaardigheid misschien wel goed beheerst. Als je hierop differentieert kan het zijn dat de leerling de ene keer tot de goede groep behoort en de andere keer niet.
Bovenstaande manieren om gebruik te maken van een blog en manieren om te differentiëren zijn natuurlijk hele goede dingen, die ik graag wil uitproberen, maar ze vergen wel veel extra werk. Nu maar hopen dat dat het waard blijkt te zijn!
Ook voor het nakijken van de opdrachten zijn er nu zo veel meer mogelijkheden. Als je als docent thuis de posts al doorleest, kun je bij het klassikaal nakijken ingaan op wat ze veel fout hebben gedaan en hier extra aandacht aan besteden. Nu weet je namelijk voor de les en voor het nakijken al of ze het goed snappen of nog niet. Om deze reden kun je ervoor kiezen om extra uitleg te geven.
Een tweede optie: het nakijken niet meer klassikaal doen, maar als leraar kun je reageren op de post van je leerlingen. Daarin kun je specifiek de uitleg geven van de dingen die die leerling blijkbaar nog niet snapt, eventueel kun je hen verwijzen naar een andere opdracht om dit verder te oefenen. Zo kun je meteen differentiëren op niveu. De leerlingen die het wel goed hebben gedaan kunnen dan dus meteen verder met de nieuwe stof. Zo kun je meteen differentiëren op niveau.De laatste optie voor het nakijken is dat de leerlingen elkaars opdrachten nakijken. Als zij een opdracht moeten beoordelen, weten ze waar anderen bij het lezen van hun tekst (bijvoorbeeld) op letten en zo kunnen zij er volgende keer zelf bij het schrijven al op letten. Ook kun je zeggen dat ze bij het nakijken van het werk van een klasgenoot niet alleen aangeven wat fout is, maar ook hoe het dan wel moet, met uitleg. Als de leerlingen het juist kunnen uitleggen, weet je zeker dat ze de stof goed beheersen.
Er zijn vast nog meer mogelijkheden dan dit, maar ik weet nu genoeg om voorlopig mijn lessen mee in te vullen. Ik wil alle opties eens uitproberen, maar ik denk dat optie twee de meeste mogelijkheden biedt. Als je in de les geen of weinig tijd hoeft te besteden aan het nakijken, is er tijd over voor extra uitleg en oefening voor zwakke leerlingen en verrijkingsopdrachten voor de sterke leerlingen.
Het is heel belangrijk om te differentiëren op niveau, dat doe je op deze manier, maar je moet er ook wel mee uitkijken. Als leerlingen dit doorhebben kunnen ze tegen elkaar zeggen:"Yes, ik hoor bij de slimme groep!" of juist niet... Als je het zo zichtbaar maakt wie de sterke en zwakke leerlingen zijn, kan dat het zelfvertrouwen van de leerling schaden. Het kan hen ook motiveren, omdat ze graag bij de goede groep willen horen. Ik heb tot nu toe gemerkt dat er ook leerlingen zijn die het niet erg vinden om tot de groep te behoren die extra uitleg nodig heeft, omdat dit hen wel kan helpen naar een beter cijfer. Dit geldt echter niet voor alle leerlingen. Er zijn dus een hoop dingen om rekening mee te houden.
Een oplossing hiervoor zou kunnen zijn dat je niet over het algemeen, maar per vaardigheid differentieert. Een leerling is niet goed of slecht in Nederlands, maar in lezen of in spelling, terwijl hij een andere taalvaardigheid misschien wel goed beheerst. Als je hierop differentieert kan het zijn dat de leerling de ene keer tot de goede groep behoort en de andere keer niet.
Bovenstaande manieren om gebruik te maken van een blog en manieren om te differentiëren zijn natuurlijk hele goede dingen, die ik graag wil uitproberen, maar ze vergen wel veel extra werk. Nu maar hopen dat dat het waard blijkt te zijn!
Wednesday, June 25, 2014
ICT in de praktijk
Eerst heb ik me vooral beziggehouden met een blog, dingen die passen bij het vak Nederlands (boeken, filmpjes e.d.) en toen heb ik gekeken wat ik kan gebruiken in de les. Nu komt echter het deel waar ik zelf ook iets heb uitgeprobeerd in de praktijk.
Wat heb ik gedaan met mijn eigen leerlingen?
Ik heb een weblog aangemaakt met een account voor elke leerling in mijn klas. Uiteraard begon ik de eerste les met uitleggen wat een blog eigenlijk is. In de eerste les heb ik hen ook een opdracht laten maken bij het onderdeel schrijven die aansloot bij de lesmethode, maar dan moesten ze deze op de blog plaatsen. Dat heb ik gedaan zodat ze de tweede les hun eigen teksten konden gebruiken voor de volgende opdracht: grammatica. Ze moesten de woordsoorten zoeken in de schrijfopdrachten van hun buurman/-vrouw. Dit zodat de schrijfopdracht niet zomaar een opdracht is om te oefenen, die verder nooit meer gebruikt wordt. De opdrachten zo aan elkaar koppelen heeft nog veel meer mogelijkheden. Ik heb ervoor gekozen om dat niet steeds opnieuw te doen, omdat ik dan óf veel meer schrijfopdrachten moest doen óf steeds dezelfde schrijfopdracht moest laten gebruiken voor de andere opdracht en dat is na een tijdje ook niet zo interessant meer.
Ook was het de bedoeling dat de leerlingen inhoudelijke feedback gaven op de schrijfopdracht (een e-mail schrijven). Ze moesten op elkaar reageren of de e-mail aan de eisen voldoet volgens de geleerde theorie. Helaas was daar geen tijd meer voor.
Bij deze eerste twee lessen/opdrachten heb ik klassikale uitleg en instructie gegeven. Dit bleek niet zo handig te zijn, omdat iedere leerling op zijn eigen tempo werkt. Als ik stap voor stap instructie geef, zit de ene leerling misschien heel lang te zoeken naar dat knopje, terwijl de andere leerling er allang op heeft geklikt en zit te wachten tot zijn klasgenoten dat ook hebben gedaan en we weer verdergaan. Om die reden, en op aanraden van mijn vakcoach, heb ik een boekje ontworpen. In dit boekje staat van elke les wat er moet gebeuren en hoe dat moet. Hier een plaatje om je een beeld te geven van het instructieboekje (klik op het plaatje om het te vergroten):
De volgende opdracht die de leerlingen kregen hoorde bij leesvaardigheid. In het boekje had ik een tekst geplaatst met vragen. De tekst ging over een school en over Justin Bieber; ik dacht dat dit wel zou aansluiten bij de belevingswereld van de leerlingen. De antwoorden op mijn vragen moesten ze weer plaatsen op hun eigen blog.
Vervolgens kwam een les spelling. Ik had zelf vier opdrachten gemaakt bij de spellingtheorie die ze tot dan toe hadden geleerd. Deze opdrachten heb ik zelf gepost op de blog. De opdrachten bevatten artikelen van internet (dit waren vooral grappige artikelen waarvan ik dacht dat het hen wel aan zou spreken) die ik een beetje had aangepast. Zo heb ik bij een artikel de leestekens weggehaald, die de leerlingen weer moesten plaatsen. Ze moesten in een nieuwe post het artikel kopiëren en de opdracht daarop toepassen.
Als laatste postte ik een opdracht die ze konden maken als ze klaar waren, namelijk deze blog van mij bekijken, een artikel lezen en erop reageren. Ik was namelijk erg benieuwd hoe zij over bepaalde dingen dachten! Helaas heeft geen van mijn leerlingen dit gedaan.
Nu je er zoveel over gelezen hebt, ben je vast benieuwd en wil je de weblog zelf ook bekijken. Klik hier om naar de weblog te gaan van klas B1G van Insula College Koningstraat 2013-2014. Je kunt hier mijn opdrachten met de uitwerkingen van de leerlingen vinden.
Terugblik:
De leerlingen vonden het erg leuk om hun opdrachten bij te houden op een blog. De volgende les vroegen ze steeds: "Gaan we vandaag weer naar het computerlokaal?" "Gaan we weer verder met de blog?". Het was voor mij erg leuk om te zien hoe enthousiast de leerlingen waren! Naast het feit dat ze het leuk vonden, werkt het ook als een stok achter de deur dat iedereen kan zien wat ze hebben geplaatst: zo kunnen docent en klasgenoten het ook zien als iemand zijn huiswerk niet heeft gemaakt...
Daarnaast was het voor mij als docent ook een confrontatie. Ik heb het instructieboekje zelf gemaakt: naar mijn idee was het waterdicht, maar ik kreeg toch nog vele vragen over de opdrachten of de weblog. Hoewel sommige vragen ook kwamen, omdat de leerlingen niet goed gelezen hadden...
Wat zou ik volgende keer anders doen?
Ik wilde de leerlingen bij sommige opdrachten elkaars werk laten nakijken. Natuurlijk is dat goed, maar als ze dat verkeerd doen leert de leerling die de opdracht fout gemaakt heeft nog steeds niet hoe het dan wel moet. Ik had de opdracht ook zelf moeten nakijken.
Voor de docent is het namelijk erg handig dat je thuis het huiswerk van de leerlingen kunt bekijken. Je kunt zien of ze het netjes gemaakt hebben, maar ook of ze dat goed hebben gedaan. Zo weet je thuis al, bij het voorbereiden van de les, wat de leerlingen nog niet goed hebben begrepen en kun je daar in je les extra uitleg over geven. Dit is erg handig; normaal kom je er bij het voorkennis ophalen of huiswerk nakijken pas achter of de leerlingen het wel goed begrepen hebben en dan ook alleen maar als de leerling een vraag stelt of jij toevallig die leerling een beurt geeft.
Als ik dit volgend schooljaar weer gebruik, wil ik het op deze manier doen, ook al kost dat wel meer voorbereiding.
Ook moet ik er goed op letten of iedereen de opdracht op zijn blog heeft geplaatst en als dat niet het geval is moet ik daar ook consequenties aan hangen. Wanneer dat niet het geval is, is de stok achter de deur weg. Natuurlijk kunnen docent en klasgenoten het nog steeds zien, maar als die het niet erg lijken te vinden, werkt het niet.
Ik heb dit keer maar één keer hun eigen teksten kunnen hergebruiken, namelijk bij schrijven/grammatica. Hoe had ik dat anders kunnen doen? Het is een idee om elk hoofdstuk te beginnen met schrijven, dan kun je die tekst daarna gebruiken voor lezen, spelling, grammatica e.d. (afhankelijk van de schrijfopdracht).
Voor lezen of fictie kun je op de blog verwijzen naar artikelen of filmpjes op het internet. Dat is veel leuker dan het artikel in het boekje waar ze de standaardvragen over moeten beantwoorden...
Als docent kun je ook een casus aan de orde stellen in een post, waarop de leerlingen in een reactie hun mening kunnen geven; dan wordt het een soort forum.
Volgend schooljaar wil ik alsnog tegen de leerlingen zeggen: "Als je klaar bent, ga dan naar deze website en reageer op dit artikel." Zo krijg ik alsnog reacties van mijn leerlingen en weet ik wat zij ervan vinden. Als ik de dingen waarover ik geschreven heb op mijn blog, wil gebruiken in de praktijk, is het belangrijk te weten wat mijn leerlingen daarover denken.
De presentatie
Veel van het bovenstaande heb ik afgelopen week verteld in mijn presentatie op de hogeschool.
Natuurlijk heb ik ook gekeken en geluisterd naar presentaties van mijn medestudenten. Ik heb daarbij veel inspiratie opgedaan - een aantal dingen daarvan wil ik volgend schooljaar zeker toepassen in de praktijk.
Als eerste Socrative, natuurlijk had ik dit zelf ook al bekeken, maar ik heb het nog niet uitgeprobeerd in de praktijk. Volgens mijn klasgenoten is het zeer gebruiksvriendelijk en makkelijk voor onszelf als docent en vinden de leerlingen het leuk omdat ze hun smartphone mogen gebruiken in de les en omdat het een soort spelletje is. Het is ook heel fijn, omdat elke leerling antwoord geeft, zonder dat de klas rumoerig wordt zoals bij een gesprek. Eén van mijn klasgenoten gebruikte Socrative om voorkennis op te halen, zodat je kan inspelen op dat wat ze niet meer goed weten. Zelf denk ik alleen dat je dan niet door kan met je les, omdat je dan eerst de antwoorden moet bekijken. Daarom zou ik het zelf liever bewaren voor de afsluiting van een les, zodat je thuis rustig de antwoorden van je leerlingen door kunt nemen.
Hoe je goed moet zoeken met Google hebben een paar medestudenten ook behandeld met hun leerlingen. Zelf heb ik in de lesmethode van mijn stageschool wel een paragraaf gezien die ging over informatie zoeken, maar die gaf alleen websites als Google en Kennisnet. Hóe je dan eigenlijk moet zoeken als je eenmaal op de site bent, daar wordt niet op ingegaan. Het is dus wel degelijk heel goed om zelf aandacht hieraan te besteden, want de methode doet het niet. Er zijn ook maar weinig mensen die weten hoe je echt goed kunt zoeken op Google, ikzelf wist het ook niet voor ik het leerde bij dit vak. Ik gebruik het nu vaker als ik iets zoek en ook je leerlingen zullen vast blij zijn dat ze het daarna kunnen. Het is goed bruikbaar bij alle vakken en ook buiten school.
Er was ook een presentatie over het gebruik van Fakebook en Twister - nepversies van Facebook en Twitter. Dit sluit héél goed aan bij de belevingswereld van de leerlingen en wil ik daarom ook zeker gaan inzetten op mijn nieuwe stage volgend jaar. Hoe wil ik dat doen? Het is vooral goed toe te passen op het fictieonderwijs. Op dit moment moeten vele leerlingen een boekverslag maken dat ze vaak geheel van internet plukken. Je kunt je leerlingen een Fakebook laten maken van de schrijver van hun boek. Veel informatie kunnen ze dan ook van internet plukken, maar ze doen er dan in ieder geval meer mee dan alleen knippen en plakken. De leerlingen kunnen op de Fakebook van de schrijver berichten plaatsen over het boek. Je kunt je leerlingen ook de opdracht geven om tijdens het lezen belangrijke uitspraken of gebeurtenissen te plaatsen op de Fakebook of Twister van een personage uit het boek. Ik denk dat de leerlingen zelf dit leuk vinden en voor mij als docent is het handig omdat ik dan precies weet welke leerlingen op dat moment ook echt bezig zijn met het lezen van het boek.
Ik kijk ernaar uit om volgend schooljaar een of meerdere van deze opties toe te passen en ben erg benieuwd naar de uitwerking ervan en de mening van mijn leerlingen hierover!
Wat heb ik gedaan met mijn eigen leerlingen?
Ik heb een weblog aangemaakt met een account voor elke leerling in mijn klas. Uiteraard begon ik de eerste les met uitleggen wat een blog eigenlijk is. In de eerste les heb ik hen ook een opdracht laten maken bij het onderdeel schrijven die aansloot bij de lesmethode, maar dan moesten ze deze op de blog plaatsen. Dat heb ik gedaan zodat ze de tweede les hun eigen teksten konden gebruiken voor de volgende opdracht: grammatica. Ze moesten de woordsoorten zoeken in de schrijfopdrachten van hun buurman/-vrouw. Dit zodat de schrijfopdracht niet zomaar een opdracht is om te oefenen, die verder nooit meer gebruikt wordt. De opdrachten zo aan elkaar koppelen heeft nog veel meer mogelijkheden. Ik heb ervoor gekozen om dat niet steeds opnieuw te doen, omdat ik dan óf veel meer schrijfopdrachten moest doen óf steeds dezelfde schrijfopdracht moest laten gebruiken voor de andere opdracht en dat is na een tijdje ook niet zo interessant meer.
Ook was het de bedoeling dat de leerlingen inhoudelijke feedback gaven op de schrijfopdracht (een e-mail schrijven). Ze moesten op elkaar reageren of de e-mail aan de eisen voldoet volgens de geleerde theorie. Helaas was daar geen tijd meer voor.
Bij deze eerste twee lessen/opdrachten heb ik klassikale uitleg en instructie gegeven. Dit bleek niet zo handig te zijn, omdat iedere leerling op zijn eigen tempo werkt. Als ik stap voor stap instructie geef, zit de ene leerling misschien heel lang te zoeken naar dat knopje, terwijl de andere leerling er allang op heeft geklikt en zit te wachten tot zijn klasgenoten dat ook hebben gedaan en we weer verdergaan. Om die reden, en op aanraden van mijn vakcoach, heb ik een boekje ontworpen. In dit boekje staat van elke les wat er moet gebeuren en hoe dat moet. Hier een plaatje om je een beeld te geven van het instructieboekje (klik op het plaatje om het te vergroten):
De volgende opdracht die de leerlingen kregen hoorde bij leesvaardigheid. In het boekje had ik een tekst geplaatst met vragen. De tekst ging over een school en over Justin Bieber; ik dacht dat dit wel zou aansluiten bij de belevingswereld van de leerlingen. De antwoorden op mijn vragen moesten ze weer plaatsen op hun eigen blog.
Vervolgens kwam een les spelling. Ik had zelf vier opdrachten gemaakt bij de spellingtheorie die ze tot dan toe hadden geleerd. Deze opdrachten heb ik zelf gepost op de blog. De opdrachten bevatten artikelen van internet (dit waren vooral grappige artikelen waarvan ik dacht dat het hen wel aan zou spreken) die ik een beetje had aangepast. Zo heb ik bij een artikel de leestekens weggehaald, die de leerlingen weer moesten plaatsen. Ze moesten in een nieuwe post het artikel kopiëren en de opdracht daarop toepassen.
Als laatste postte ik een opdracht die ze konden maken als ze klaar waren, namelijk deze blog van mij bekijken, een artikel lezen en erop reageren. Ik was namelijk erg benieuwd hoe zij over bepaalde dingen dachten! Helaas heeft geen van mijn leerlingen dit gedaan.
Nu je er zoveel over gelezen hebt, ben je vast benieuwd en wil je de weblog zelf ook bekijken. Klik hier om naar de weblog te gaan van klas B1G van Insula College Koningstraat 2013-2014. Je kunt hier mijn opdrachten met de uitwerkingen van de leerlingen vinden.
Terugblik:
De leerlingen vonden het erg leuk om hun opdrachten bij te houden op een blog. De volgende les vroegen ze steeds: "Gaan we vandaag weer naar het computerlokaal?" "Gaan we weer verder met de blog?". Het was voor mij erg leuk om te zien hoe enthousiast de leerlingen waren! Naast het feit dat ze het leuk vonden, werkt het ook als een stok achter de deur dat iedereen kan zien wat ze hebben geplaatst: zo kunnen docent en klasgenoten het ook zien als iemand zijn huiswerk niet heeft gemaakt...
Daarnaast was het voor mij als docent ook een confrontatie. Ik heb het instructieboekje zelf gemaakt: naar mijn idee was het waterdicht, maar ik kreeg toch nog vele vragen over de opdrachten of de weblog. Hoewel sommige vragen ook kwamen, omdat de leerlingen niet goed gelezen hadden...
Wat zou ik volgende keer anders doen?
Ik wilde de leerlingen bij sommige opdrachten elkaars werk laten nakijken. Natuurlijk is dat goed, maar als ze dat verkeerd doen leert de leerling die de opdracht fout gemaakt heeft nog steeds niet hoe het dan wel moet. Ik had de opdracht ook zelf moeten nakijken.
Voor de docent is het namelijk erg handig dat je thuis het huiswerk van de leerlingen kunt bekijken. Je kunt zien of ze het netjes gemaakt hebben, maar ook of ze dat goed hebben gedaan. Zo weet je thuis al, bij het voorbereiden van de les, wat de leerlingen nog niet goed hebben begrepen en kun je daar in je les extra uitleg over geven. Dit is erg handig; normaal kom je er bij het voorkennis ophalen of huiswerk nakijken pas achter of de leerlingen het wel goed begrepen hebben en dan ook alleen maar als de leerling een vraag stelt of jij toevallig die leerling een beurt geeft.
Als ik dit volgend schooljaar weer gebruik, wil ik het op deze manier doen, ook al kost dat wel meer voorbereiding.
Ook moet ik er goed op letten of iedereen de opdracht op zijn blog heeft geplaatst en als dat niet het geval is moet ik daar ook consequenties aan hangen. Wanneer dat niet het geval is, is de stok achter de deur weg. Natuurlijk kunnen docent en klasgenoten het nog steeds zien, maar als die het niet erg lijken te vinden, werkt het niet.
Ik heb dit keer maar één keer hun eigen teksten kunnen hergebruiken, namelijk bij schrijven/grammatica. Hoe had ik dat anders kunnen doen? Het is een idee om elk hoofdstuk te beginnen met schrijven, dan kun je die tekst daarna gebruiken voor lezen, spelling, grammatica e.d. (afhankelijk van de schrijfopdracht).
Voor lezen of fictie kun je op de blog verwijzen naar artikelen of filmpjes op het internet. Dat is veel leuker dan het artikel in het boekje waar ze de standaardvragen over moeten beantwoorden...
Als docent kun je ook een casus aan de orde stellen in een post, waarop de leerlingen in een reactie hun mening kunnen geven; dan wordt het een soort forum.
Volgend schooljaar wil ik alsnog tegen de leerlingen zeggen: "Als je klaar bent, ga dan naar deze website en reageer op dit artikel." Zo krijg ik alsnog reacties van mijn leerlingen en weet ik wat zij ervan vinden. Als ik de dingen waarover ik geschreven heb op mijn blog, wil gebruiken in de praktijk, is het belangrijk te weten wat mijn leerlingen daarover denken.
De presentatie
Veel van het bovenstaande heb ik afgelopen week verteld in mijn presentatie op de hogeschool.
Natuurlijk heb ik ook gekeken en geluisterd naar presentaties van mijn medestudenten. Ik heb daarbij veel inspiratie opgedaan - een aantal dingen daarvan wil ik volgend schooljaar zeker toepassen in de praktijk.
Als eerste Socrative, natuurlijk had ik dit zelf ook al bekeken, maar ik heb het nog niet uitgeprobeerd in de praktijk. Volgens mijn klasgenoten is het zeer gebruiksvriendelijk en makkelijk voor onszelf als docent en vinden de leerlingen het leuk omdat ze hun smartphone mogen gebruiken in de les en omdat het een soort spelletje is. Het is ook heel fijn, omdat elke leerling antwoord geeft, zonder dat de klas rumoerig wordt zoals bij een gesprek. Eén van mijn klasgenoten gebruikte Socrative om voorkennis op te halen, zodat je kan inspelen op dat wat ze niet meer goed weten. Zelf denk ik alleen dat je dan niet door kan met je les, omdat je dan eerst de antwoorden moet bekijken. Daarom zou ik het zelf liever bewaren voor de afsluiting van een les, zodat je thuis rustig de antwoorden van je leerlingen door kunt nemen.
Een leerling zei over Socrative: "Het blijft werkwoordspelling, maar de manier waarop we ermee oefenen is nu in ieder geval leuker."
Een andere leerling: "Hee! Eigenlijk is Nederlands wel leuk!"
Hoe je goed moet zoeken met Google hebben een paar medestudenten ook behandeld met hun leerlingen. Zelf heb ik in de lesmethode van mijn stageschool wel een paragraaf gezien die ging over informatie zoeken, maar die gaf alleen websites als Google en Kennisnet. Hóe je dan eigenlijk moet zoeken als je eenmaal op de site bent, daar wordt niet op ingegaan. Het is dus wel degelijk heel goed om zelf aandacht hieraan te besteden, want de methode doet het niet. Er zijn ook maar weinig mensen die weten hoe je echt goed kunt zoeken op Google, ikzelf wist het ook niet voor ik het leerde bij dit vak. Ik gebruik het nu vaker als ik iets zoek en ook je leerlingen zullen vast blij zijn dat ze het daarna kunnen. Het is goed bruikbaar bij alle vakken en ook buiten school.
Er was ook een presentatie over het gebruik van Fakebook en Twister - nepversies van Facebook en Twitter. Dit sluit héél goed aan bij de belevingswereld van de leerlingen en wil ik daarom ook zeker gaan inzetten op mijn nieuwe stage volgend jaar. Hoe wil ik dat doen? Het is vooral goed toe te passen op het fictieonderwijs. Op dit moment moeten vele leerlingen een boekverslag maken dat ze vaak geheel van internet plukken. Je kunt je leerlingen een Fakebook laten maken van de schrijver van hun boek. Veel informatie kunnen ze dan ook van internet plukken, maar ze doen er dan in ieder geval meer mee dan alleen knippen en plakken. De leerlingen kunnen op de Fakebook van de schrijver berichten plaatsen over het boek. Je kunt je leerlingen ook de opdracht geven om tijdens het lezen belangrijke uitspraken of gebeurtenissen te plaatsen op de Fakebook of Twister van een personage uit het boek. Ik denk dat de leerlingen zelf dit leuk vinden en voor mij als docent is het handig omdat ik dan precies weet welke leerlingen op dat moment ook echt bezig zijn met het lezen van het boek.
Ik kijk ernaar uit om volgend schooljaar een of meerdere van deze opties toe te passen en ben erg benieuwd naar de uitwerking ervan en de mening van mijn leerlingen hierover!
Interactief lesgeven
Er zijn verschillende manieren om je leerlingen te betrekken bij je les, om te zorgen dat zij nog actiever meedoen dan normaal door allemaal je vraag te beantwoorden. Sommige docenten gaan een gesprek aan met de leerlingen. Het is natuurlijk heel goed om interactie in je les te verwerken - maar met een gesprek is het altijd maar een beperkt aantal leerlingen dat eraan deelneemt. Degenen die enthousiast hun vinger opsteken krijgen de beurt en de rest zit er voor spek en bonen bij. Nou ja, dit is misschien wat te dramatisch - wat ik wil zeggen is dat nooit de gehele klas actief deelneemt aan het klassengesprek. Er zijn verschillende manieren om te zorgen dat dit wel gebeurt, om te zorgen dat elke leerling meedenkt en antwoord geeft. Ik ga het hier hebben over twee vormen die mij het meest aanspreken.
Socrative is een programma waarbij je als docent een of meerdere vragen in kunt voeren, je leerlingen kunnen op hun mobiel naar de site of app gaan en daar de vragen beantwoorden. Na afloop krijg je een rapport: een excelbestand waarin de antwoorden van de leerlingen staan. In dit bestand zijn de goede antwoorden groen en de foute antwoorden rood. Zo kun je in één oogopslag zien wat de leerlingen nog niet goed beheersen en wat je dus extra aandacht moet geven in de les. Naast deze nuttige uitkomst voor de docent is Socrative ook aan te raden omdat de leerlingen het léuk vinden. Voor hen is het een feestje, als het 'legaal' is om tijdens de les hun mobiel te gebruiken. Daarnaast is het een soort quiz, wat leerlingen ook vaak leuk vinden. Wanneer je ervoor kiest om hun antwoorden op de beamer te laten zien, worden ze ook competetief. Ze willen namelijk allemaal aan de klas laten zien dat ze het weten. Wanneer je ervoor hebt gekozen om open vragen te gebruiken en de leerlingen vraagt naar hun mening, kun je het ook op de beamer laten zien en daarna in discussie gaan over de antwoorden. Je kunt er ook voor kiezen om hun antwoorden niet te delen, omdat sommige leerlingen misschien niet willen dat anderen het lezen.
(Hier kun je lezen hoe het in z'n werk gaat om de Socrativequiz te maken)
Answergarden is ook een leuke tool. Hierbij kun je één vraag stellen en je leerlingen kunnen er een antwoord intypen. De antwoorden verschijnen allemaal bij elkaar in één veld. Antwoorden die meerdere keren gegeven zijn worden groter dan antwoorden die weinig gegeven zijn. als je met je muis op het woord gaat staan kun je zien hoeveel leerlingen precies dat antwoord ingevoerd hebben.
Ik vind het allebei erg leuke tools die goed bruikbaar zijn.
Hoe weet je nou welke je moet kiezen?
- Bij Answergarden kun je maar één vraag tegelijk stellen (meerdere vragen betekent meerdere gardens) en bij Socrative kun je er meerdere stellen. Socrative is vergelijkbaar met een quiz of enquête.
- Bij Socrative zie je per leerling de naam staan. Voor jou handig om te weten wie wat nog niet goed beheerst, maar minder snel klassikaal in te zetten. Omdat Answergarden anoniem is, kun je klassikaal de antwoorden bespreken. Je weet niet wie het fout of goed had, maar als je de foute antwoorden bespreekt leert iedereen ervan, omdat ze er nog eens extra over na moeten denken - en degenen die het wel fout hadden horen meteen het goede antwoord met de uitleg van hun medeleerling.
- Bij Socrative kun je kiezen voor multiplechoicevragen, maar je kunt ook open vragen doen, waarbij de leerlingen dan hele zinnen in kunnen typen als antwoord. Bij Answergarden kan het antwoord maar maximaal 20 tekens zijn.
Ik hoop dat ik met deze informatie en de vergelijking tussen beide tools een idee heb gegeven welke het meest bruikbaar is in je les. Veel plezier en succes met het uitproberen in de praktijk ;)
Socrative is een programma waarbij je als docent een of meerdere vragen in kunt voeren, je leerlingen kunnen op hun mobiel naar de site of app gaan en daar de vragen beantwoorden. Na afloop krijg je een rapport: een excelbestand waarin de antwoorden van de leerlingen staan. In dit bestand zijn de goede antwoorden groen en de foute antwoorden rood. Zo kun je in één oogopslag zien wat de leerlingen nog niet goed beheersen en wat je dus extra aandacht moet geven in de les. Naast deze nuttige uitkomst voor de docent is Socrative ook aan te raden omdat de leerlingen het léuk vinden. Voor hen is het een feestje, als het 'legaal' is om tijdens de les hun mobiel te gebruiken. Daarnaast is het een soort quiz, wat leerlingen ook vaak leuk vinden. Wanneer je ervoor kiest om hun antwoorden op de beamer te laten zien, worden ze ook competetief. Ze willen namelijk allemaal aan de klas laten zien dat ze het weten. Wanneer je ervoor hebt gekozen om open vragen te gebruiken en de leerlingen vraagt naar hun mening, kun je het ook op de beamer laten zien en daarna in discussie gaan over de antwoorden. Je kunt er ook voor kiezen om hun antwoorden niet te delen, omdat sommige leerlingen misschien niet willen dat anderen het lezen.
(Hier kun je lezen hoe het in z'n werk gaat om de Socrativequiz te maken)
Answergarden is ook een leuke tool. Hierbij kun je één vraag stellen en je leerlingen kunnen er een antwoord intypen. De antwoorden verschijnen allemaal bij elkaar in één veld. Antwoorden die meerdere keren gegeven zijn worden groter dan antwoorden die weinig gegeven zijn. als je met je muis op het woord gaat staan kun je zien hoeveel leerlingen precies dat antwoord ingevoerd hebben.
In onderstaand filmpje wordt uitgelegd hoe Answergarden werkt. Het is wel in het Engels...
Ik vind het allebei erg leuke tools die goed bruikbaar zijn.
Hoe weet je nou welke je moet kiezen?
- Bij Answergarden kun je maar één vraag tegelijk stellen (meerdere vragen betekent meerdere gardens) en bij Socrative kun je er meerdere stellen. Socrative is vergelijkbaar met een quiz of enquête.
- Bij Socrative zie je per leerling de naam staan. Voor jou handig om te weten wie wat nog niet goed beheerst, maar minder snel klassikaal in te zetten. Omdat Answergarden anoniem is, kun je klassikaal de antwoorden bespreken. Je weet niet wie het fout of goed had, maar als je de foute antwoorden bespreekt leert iedereen ervan, omdat ze er nog eens extra over na moeten denken - en degenen die het wel fout hadden horen meteen het goede antwoord met de uitleg van hun medeleerling.
- Bij Socrative kun je kiezen voor multiplechoicevragen, maar je kunt ook open vragen doen, waarbij de leerlingen dan hele zinnen in kunnen typen als antwoord. Bij Answergarden kan het antwoord maar maximaal 20 tekens zijn.
Ik hoop dat ik met deze informatie en de vergelijking tussen beide tools een idee heb gegeven welke het meest bruikbaar is in je les. Veel plezier en succes met het uitproberen in de praktijk ;)
Monday, March 31, 2014
Mindmappen
Mindmappen, wat is dat eigenlijk? Het klinkt best wel moeilijk, maar dat is het niet! Het is namelijk een woordweb, maar dan met leuke kleurtjes en plaatjes, die het nog overzichtelijker maken. Het helpt leerlingen om hele lappen tekst kleiner en overzichtelijker te maken, zodat het makkelijker is om te leren. Zelf heb ik het leren kennen op de middelbare school. Ik vond het erg handig en het was ook nog eens leuk om te doen. Het kost wel wat tijd, maar als de leerlingen het leuk vinden om te doen geeft dat niet. De leerlingen leren uiteraard ook van het maken van de mindmap. Het is wel leuker dan het schrijven van een saaie tekst, waarin niet meteen de belangrijkste dingen zichtbaar worden. Bij een tekst hebben leerlingen vaak de neiging om te veel dingen erin te zetten, bij een mindmap kan dat niet. Bij een vertakking is het de bedoeling dat er steeds maar één of een aantal woorden staat. Het is daarom ook meteen een verdieping van de leerstof: kan de leerling zien wat de essentie is, wat de belangrijkste begrippen zijn?
De mindmap is ook goed te gebruiken bij andere vakken dan Nederlands.
Hieronder een voorbeeld van een mindmap, waarin je de onderdelen van het vak Nederlands kunt vinden. Het is niet te vergelijken met het verwerken van theorie/leerstof in een mindmap, maar het geeft een goed beeld van hoe zo'n mindmap er eigenlijk uitziet. (Klik op het plaatje om het te vergroten)
De mindmap is ook goed te gebruiken bij andere vakken dan Nederlands.
Hieronder een voorbeeld van een mindmap, waarin je de onderdelen van het vak Nederlands kunt vinden. Het is niet te vergelijken met het verwerken van theorie/leerstof in een mindmap, maar het geeft een goed beeld van hoe zo'n mindmap er eigenlijk uitziet. (Klik op het plaatje om het te vergroten)
Monday, March 24, 2014
Informatie zoeken en verzamelen
Informatie zoeken
Hoe moeten leerlingen informatie verzamelen? Vaak gaan wij docenten ervan uit dat zij het wel kunnen vinden op internet. Ze krijgen vaak de opdracht "Kijk maar op internet!" - maar, hoe moet dat eigenlijk? Vandaag heb ik een cursusje 'informatie zoeken' bekeken op internet en zelfs ik heb nieuwe dingen geleerd. Een aantal van die dingen is zeker ook nuttig voor leerlingen.
Hieronder een rijtje met nuttige tips voor leerlingen:
- Gebruik aanhalingstekens (" ") om naar een zin of aantal woorden als geheel te zoeken. Anders komen er ook websites in je zoekresultaten, waarop de losse woorden staan.
- Gebruik een plusteken (+) om aan te geven welk woord het belangrijkste is.
- Gebruik het minteken (-) om aan te geven welke woorden je niet terug wilt vinden in de resultaten.
Vergeet niet tegen je leerlingen te zeggen dat niet elke website even betrouwbaar is. Op deze website kun je vinden waaraan je een betrouwbare website kunt herkennen. Je kunt zelf de belangrijkste punten eruit halen en deze vertellen aan je leerlingen, of je geeft de link en laat de leerlingen zelf kijken op deze website.
Informatie verzamelen Als ze dan allerlei informatie hebben verzameld, wat doe je er daarna mee? Een idee voor het verzamelen van informatie is de Boekenmaker van Wikipedia. Hier kunnen ze verschillende pagina's aanklikken die dan in hun boek komen. Zo worden de pagina's die nuttig zijn voor hen samengebundeld tot een boek. Onderaan deze pagina zie je een voorbeeld hiervan.
Let erop: Wikipedia is een website die niet altijd betrouwbaar is. Het boek is wel maar een tip. Als het gaat om onbetrouwbare informatie van Wikipedia, zul je een andere mogelijkheid moeten zoeken, die ook toe te passen is op andere websites.
Hieronder een rijtje met nuttige tips voor leerlingen:
- Gebruik aanhalingstekens (" ") om naar een zin of aantal woorden als geheel te zoeken. Anders komen er ook websites in je zoekresultaten, waarop de losse woorden staan.
- Gebruik een plusteken (+) om aan te geven welk woord het belangrijkste is.
- Gebruik het minteken (-) om aan te geven welke woorden je niet terug wilt vinden in de resultaten.
Vergeet niet tegen je leerlingen te zeggen dat niet elke website even betrouwbaar is. Op deze website kun je vinden waaraan je een betrouwbare website kunt herkennen. Je kunt zelf de belangrijkste punten eruit halen en deze vertellen aan je leerlingen, of je geeft de link en laat de leerlingen zelf kijken op deze website.
Informatie verzamelen Als ze dan allerlei informatie hebben verzameld, wat doe je er daarna mee? Een idee voor het verzamelen van informatie is de Boekenmaker van Wikipedia. Hier kunnen ze verschillende pagina's aanklikken die dan in hun boek komen. Zo worden de pagina's die nuttig zijn voor hen samengebundeld tot een boek. Onderaan deze pagina zie je een voorbeeld hiervan.
Let erop: Wikipedia is een website die niet altijd betrouwbaar is. Het boek is wel maar een tip. Als het gaat om onbetrouwbare informatie van Wikipedia, zul je een andere mogelijkheid moeten zoeken, die ook toe te passen is op andere websites.
Subscribe to:
Posts (Atom)